(D. 1962 - ...)
Nefes alıp veren, dolup dolup boşalan bir şiiri vardır Hasan Ejderha’nın. Kasabayı, köyü, nihayetinde şehri kucaklar, dağları aşar, ırmaklardan geçer, bir ceylanla oturup ağlar da diyebiliriz. Hasan Ejderha’nın şiirlerinde hıçkırık sesleri duyulur. Öfkeyle konuştuğu şiirlerinde bile böyledir. Hasan Ejderha’nın hikâye ve romanlarında da benzer özelliklere rastlamak mümkündür. Hangi türde ve hangi konuda yazarsa yazsın o, sevgiyle hareket eder. Onun kaleminden, çirkin görünen birçok şey merak uyandırıcı, ilginç, zamanla da sevimli ve güzel görünmeye başlar. Başarısı da buradan kaynaklanır Hasan Ejderha’nın. Tabii bir de her olaya, şahsa, mekâna hayretle bakışı. Bu bakış sayesinde Hasan Ejderha’nın şiir ve hikâyeleri âdeta bütün dünya ve insanları misafir edecek derecede genişler.